Beste Sander...

sanderBeste Sander,
Wat jammer dat je onze school niet wilt bezoeken. Je lijkt me persoonlijk een aardige man. Als staatsecretaris moet je blijkbaar teveel belangrijke beslissingen nemen over zaken waar je te weinig vanaf weet. Dit is een kans om jezelf te verrijken! Is het angst voor het onbekende? Is het een ver-van-je-bed-show die je graag ver van je bed wilt houden?
Ik wil je graag uitleggen wat voor voorrecht het is om op de Sint Maartenschool te komen kijken en kennis te maken met de kinderen, de ouders en het personeel. En ik wil je graag uitleggen waarom het misgaat onder jouw beleid. Want als je dat begrijpt, Sander, dan kun je niet anders dan een aantal maatregelen terug draaien. Voor de duidelijkheid: ik ben wel de boodschapper, maar het gaat hier niet om mij. Nee, ik ben maar een klein pionnetje waarmee geschoven kan worden of dat van het spelbord afgegooid kan worden. Het gaat hier om de schoolcarrière van bijzondere kinderen met een handicap. En een schoolcarrière heb je maar 1 keer. Die kun je niet overdoen als het mis is gegaan. Er is geen herkansing. Dus lees even verder.
Je voerde in de afgelopen jaren o.a. drie maatregelen in: passend onderwijs, de verevening en de scheiding tussen zorg en onderwijs. Die drie maatregelen zorgen er nu voor dat het spelbord van de Maartenschool kapot wordt gemaakt. Als afvoerputje van het basisonderwijs in onze regio (en dat zijn we met trots, liefde en plezier) kregen veel kinderen een plek op onze school, onder andere door een residentiële plaatsing als er nergens anders meer een plekje was. Dat vond jouw inspectie de afgelopen 25 jaar een prima manier om kinderen te plaatsen die wel op hun plek waren bij ons, maar die niet meteen een indicatie kregen. En terecht, want anders was jouw thuiszitters probleem vele malen groter geweest! Door de invoering van passend onderwijs vallen die plekken weg en verdwijnt het geld. Voor veel kinderen die wel een indicatie hadden, krijgen we minder geld dan voorheen. Hier kom ik zo op terug.
Door de verevening vind je opeens dat er teveel kinderen uit de regio naar de Maartenschool komen. We moeten krimpen omdat we bovengemiddeld veel leerlingen hebben! Maar een gemiddelde krijg je omdat er op sommige scholen meer kinderen zitten en op andere scholen minder. Je telt het op en deelt het door het opgetelde aantal. Niet meer en niet minder. Toevallig ligt onze school in een regio op de grens van meerdere provincies. En liggen andere Mytylscholen verder weg dan bijvoorbeeld in het westen van Nederland. Daarnaast hebben we een goede samenwerking met de Sint Maartenskliniek, waardoor kinderen hun therapieën tijdens schooltijd krijgen. Dat werkt Sander, echt waar! Kinderen zijn echt klaar met hun onderwijs- en revalidatieprogramma als ze naar huis gaan. Kunnen ze met vriendjes gaan spelen. Dat wil jij toch graag, Sander? Daarom komen kinderen speciaal naar ons. Maar opeens vind jij dat dat er teveel zijn. Zonder te kijken naar de reden waarom.

De kinderen die bij ons naar school komen, hebben zorg nodig als voorwaarde om tot leren te komen. Zorg in de breedste zin van het woord. Maar die zorg moet opeens betaald worden uit een ander potje. En ouders moeten dat geld uit dat potje zien te krijgen. En dat potje staat bij de gemeente.

Heb jij weleens ouders van een gehandicapt kind ontmoet, Sander? Weet jij dat sommige ouders zes keer per nacht opstaan om hun kind te draaien omdat hij/zij dat zelf door zijn/haar spierziekte niet kan? Of dat sommige kinderen ook ’s nachts medische handelingen nodig hebben? Of dat er kinderen zijn die door hun ziekte zoveel trauma’s hebben opgelopen dat ze ’s nachts blijvend geplaagd worden door nachtmerries? Heb jij er ooit bij stilgestaan, Sander, dat die ouders na een gebroken nacht elke dag weer opstaan om hun kind uit het hoog-laagbed te halen? En -hopla!- met de tillift naar de douchebrancard te brengen om het te verzorgen? Om het vervolgens zelf eten te geven zodat het op tijd in de taxi zit? Om daarna over te gaan tot de orde van de dag en de dingen te doen die jij ook doet op een dag? Nou, die ouders moeten nu bij de gemeente om geld gaan vragen voor hun kind zodat het kind op school de zorg krijgt die het nodig heeft om te kunnen gaan leren. Kun jij je dat voorstellen? 

Nu hoor ik je zeggen: ‘dat moet de Maartenschool oplossen met het Samenwerkingsverband en het stichtingbestuur’. Zoiets schrijf je ook op je Facebookpagina. Nog een duidelijk signaal dat je de klok wel hebt horen luiden, maar niet precies weet hoe het er in de echte wereld aan toe gaat.

Het samenwerkingsverband voert namelijk jouw beleid uit Sander. En dat is ook de opdracht. Dat doet het op haar eigen manier en die manier levert geld op: minimaal 10% van het budget! Waarom? Om het samenwerkingsverband overeind te houden. Ja echt! Dat geld had jij toch bedoeld voor leerlingen? Let op Sander, want het wordt nog erger: de stichtingbesturen van de reguliere scholen die nu het geld krijgen dat eerst naar ons ging, houden het ook op hun eigen bankrekening. Waarom? Een buffer? Sparen voor mooie nieuwbouw? Voor als er weer een crisis komt? Ook van dat budget blijft minimaal 10% op de bankrekening staan. En het overige geld wordt niet verplicht ingezet om extra onderwijsassistenten of leerkrachten in te zetten. Want als dat zo zou zijn, dan zouden mijn collega’s en ik met evenveel plezier op een reguliere school gaan werken om voor kinderen met een handicap te zorgen. Doen wij niet moeilijk over. Meer handen in de klas is ook de wens van veel reguliere leerkrachten die niets voelen van jouw ‘financiële injectie’. Uiteindelijk blijft er dan nog wat geld over voor onze leerlingen. Maar dat is niet genoeg om ons spel te blijven spelen. We moeten namelijk samenwerken met vijf (!) samenwerkingsverbanden die elk hun eigen criteria mogen vaststellen om kinderen in te delen in een bepaalde categorie. Dat zegt iets over hoe groot de handicap van een kind is en hoeveel geld er tegenover staat. En afhankelijk daarvan krijgen we geld voor onze leerlingen. Over bureaucratie gesproken. We maken dus vijf verschillende verslagen om dat geld aan te vragen. Die tijd hadden we ook kunnen gebruiken voor ons vak: lesgeven!

Ik hoor je alweer zeggen: ‘Overleg je problemen eens met je eigen stichtingbestuur’. Maar als enige Mytylschool voor basisonderwijs binnen de stichting zijn we net zo bijzonder als onze doelgroep. Het bestuur houdt zich bezig met besturen, niet met onderwijs geven. Wat dat betekent? Ik hoop dat jij dat weet.

En weet je wat echt pijn doet Sander? Dat er mensen zijn, zelfs binnen onze eigen stichting, die zeggen ‘dat het onze eigen schuld is’. Wat zouden ze daarmee bedoelen denk je? Dat wij iets kunnen doen aan jouw maatregelen? Dat wij de afgelopen 25 jaar braaf beleid hebben uitgevoerd zoals het door jouw regering werd voorgeschreven? En dat door jouw inspectie werd goedgekeurd? Is het onze eigen schuld dat we door onze geografische ligging met vijf  samenwerkingsverbanden te maken hebben die elk hun eigen regels mogen bedenken? Dat kinderen van heinde en verre naar ons komen door onze goede samenwerking met de Sint Maartenskliniek? Is het onze eigen schuld dat we het goed geregeld hadden? Menen ze dat echt, Sander? Of weten ze eigenlijk gewoon niet zo goed wat er precies aan de hand is en roepen ze maar wat? Is het de eigen schuld van een kind dat het gehandicapt is? Van ouders dat ze een gehandicapt kind hebben? Van ons dat wij graag met deze kinderen en ouders werken en de kinderen goed onderwijs willen geven?

Nogmaals, je lijkt me een aardige man Sander. Mocht je binnenkort zes keer per nacht wakker worden omdat de waarheid tot je begint door te dringen, dan ben je nog steeds van harte welkom op de Sint Maartenschool. Kom gewoon zelf kijken in plaats van je ambtenaren naar het samenwerkingsverband of het bestuursbureau te sturen.
En de kinderen? Daar hoef je niet bang voor te zijn. Ze zullen je onvoorwaardelijk nemen zoals je bent, met je plus- en minpunten. Ze zullen je laten voelen dat je goed bent zoals je bent, ondanks je fouten. Waarom? Omdat we allemaal fouten maken. Omdat wij dagelijks net zoveel van de kinderen leren als de kinderen van ons. Omdat het hun wijsheid, hun kwaliteit is om mensen te nemen zoals ze zijn. En daar kan geen enkele vorm van (passend) onderwijs tegenop.  

>>

Toegang voor ouders